tag:blogger.com,1999:blog-60606368463307776122012-02-16T05:06:44.926-08:00ΓΙΩΡΓΗΣ ΧΟΛΙΑΣΤΟΣhttp://www.blogger.com/profile/04242269952578017393noreply@blogger.comBlogger21100tag:blogger.com,1999:blog-6060636846330777612.post-7451273964452200302010-10-11T12:37:00.001-07:002010-10-11T12:37:22.175-07:00ΈΡΓΑ ΤΟΥ ΊΔΙΟΥ ΣΤΙΣ ΔΙΕΥΘΎΝΣΕΙΣ:<br /><br />1. http://agrafivths.blogspot.com <br />2. http://tripolgour.blogspot.com<br />3. http://pneymatoktonoi.blogspot.com <br />4. http//:giortomeres.blogspot.com <br />5. http://epeteiakos.blogspot.com <br />6. http://dosilogismos.blogspot.com <br />7. http://pvrvmenoi.blogspot.com <br />8. http://synatyxhs.blogspot.com <br />9. http://euarmostos.blogspot.com <br />10. http://lipokteanos.blogspot.com <br />11. http://tajifyllos.blogspot.com <br />12. http://lypisilogos.blogspot.com <br />13. http://koykoyloforoi.blogspot.com <br />14. http://dusolisthos.blogspot.com <br />15. http://pantogonos.blogspot.com <br />16. http://pantarkhs.blogspot.com <br />17. http://diatranos.blogspot.com <br />18. http://argyreuths.blogspot.com <br />19. http://anarktos.blogspot.com <br />20. http://prvtothroos.blogspot.com <br />21. http://idanos.blogspot.com <br />22. http://polypistos.blogspot.com <br />23. http://akataseistos.blogspot.com <br />24. http://kartellin.blogspot.com <br />25. http://mellouanatos.blogspot.com <br />26. http://jexasmenos.blogspot.com <br />27. http://katarrevn.blogspot.com <br />28. http://laurobios.blogspot.com <br />29. http://ycipnoia.blogspot.com <br /><br />30. http://askraios.blogspot.com <br />31. http://periklakos.blogspot.com <br />32. http://dystyhellhn.blogspot.com <br />33. http://fagaideniko.blogspot.com <br />34. http://hliuiothta.blogspot.com <br />35. http://empauhtikost.blogspot.com <br />36. http://diaskedastika.blogspot.com <br />37. http://alejenas.blogspot.com <br />38. http://realistikos.blogspot.com <br />39. http://asansoyori.blogspot.com <br />40. http://prvtogonismos.blogspot.com <br />41. http://rvrerkarios.blogspot.com <br />42. http://trisanarithmos.blogspot.com <br />43. http://vraiopaghs.blogspot.com <br />44. http://mariakiouri.blogspot.com <br />45. http://ntiferentsia.blogspot.com <br />46. http://prvtoleios.blogspot.com <br />47. http://axerousios.blogspot.com <br />48. http://palaiotata.blogspot.com <br />49. http://prvikarpost.blogspot.com <br />50. http://ceysistyj.blogspot.com <br />51. http://katabainvn.blogspot.com <br />52. http://diaforetika.blogspot.com <br />53. http://perivlepvn.blogspot.com <br />54. http://palaioliuikos.blogspot.com <br />55. http://eleyueros.blogspot.com <br />56. http://kryptoperigraptos.blogspot.com <br />57. http://sygkrathmenos.blogspot.com <br />58. http://synidiokthths.blogspot.com <br />59. http://prvtoporos.blogspot.com <br />60. http://profhtikos.blogspot.com <br />61. http://rvmanikos.blogspot.com <br />62. http://prvikarpos.blogspot.com <br />63. http://leptognwmwn.blogspot.com <br />64. http://filogaios.blogspot.com <br />65. http://pornofyllada.blogspot.com <br />66. http://amfibioeidhs.blogspot.com <br />67. http://jegrammenos.blogspot.com <br />68. http://polysyllektikaena.blogspot.com <br />69. http://enuymhma.blogspot.com <br />70. http://skoupidarios.blogspot.com <br />71. http://saridario.blogspot.com <br />72. http://proeklogikos.blogspot.com <br />73. http://filalhuhs.blogspot.com <br />74. http://gerekakhs.blogspot.com <br />75. http://proedrokaphlos.blogspot.com <br />76. http://spartiatikoy.blogspot.com <br />77. http://kalentarhs.blogspot.com <br />78. http://pyrkagies.blogspot.com <br />79. http://plhuvrikos.blogspot.com <br />80. http://kekrymmenos.blogspot.com <br />81. http://kioutahhs.blogspot.com <br />82. http://polysyllektikotria.blogspot.com <br />83. http://apegnvsmenos.blohgspot.com <br />84. http://polysyllektikadyo.blogspot.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6060636846330777612-745127396445220030?l=axerousios.blogspot.com' alt='' /></div>ΓΙΩΡΓΗΣ ΧΟΛΙΑΣΤΟΣhttp://www.blogger.com/profile/04242269952578017393noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6060636846330777612.post-21393615961850715192009-02-14T01:26:00.000-08:002009-02-14T01:32:38.576-08:00ΤΑ ΣΟΝΈΤΤΑ ΤΗΣ ΚΥΡΊΑΣ ΡΩΡΕΡΚΆΡ<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Μη μου παινεύετε την ποίησή μου.<br />Το μάτι παίνεσε ποτέ του δάκρυ;<br />Κύμα εξύμνησε θαλάσσης μάκρη<br />και τη λευκότητα τ’ άνθος του κρίνου;<br /><br />Πότε ορχήστρα ύμνησε όργανά της;<br />Ή μήπως είδατε μες στη ζωή σας<br />να πλέκει εγκώμιο το ψητό της κνίσας<br />ή απ’ τον Αίολο να παινιέται ο μπάτης;<br /><br />Το χέρι μου η ψυχή μου αν προστάζει<br />και ποιημάτων γράφει αυτό σωρεία,<br />μα την ψυχή μου την εξουσιάζει<br />η Χάρη κι η Αγνότη σας, κυρία.<br /><br />Κυρία, αν ό,τι γράφω σας αρέσει<br />εσάς ο εαυτός σας ας παινέσει.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Τι περιμένεις για να 'ρθεις κοντά μου;<br />Τι άλλο αν σου 'λεγα γλυκιά μου ωραία<br />θα είχα την εξαίσια σου παρέα;<br />Τρέμοντας σε καλούν τα ποιήματά μου.<br /><br />Τρελά ποθώντας σε στέκω εδώ χάμου.<br />Στων δυο ματιών σου καίγομαι τη θέα.<br />Κάθε που θέλει φέξει ημέρα νέα<br />και πιο βαθιά πληγώνεις την καρδιά μου.<br /><br />Τι καρτερείς κοντά μου για να έρθεις;<br />Στραβό τι κάνω κι είσαι αλάργα ακόμα:<br />Τα βήματά μου δες-δεν είναι μέθης;<br /><br />Και ξέρεις πως δεν πίνω άλλο πιόμα<br />παρά, κοντά μου κάποτε που εβρέθης<br />τα λόγια που 'βγαν απ' το θείο σου στόμα.<br /><br />Αφού διαλέξατε να με σκοτώστε<br />το χάδι σας για με κρατώντας ξένο,<br />ιδού κυρία! στο χαμό πηγαίνω-<br />πια ό,τι αν κάνατε δε θα με σώστε.<br /><br />Μόνο, αν θανάτου επιλογή μού δώστε<br />θα διάλεγα να πάψω ν' ανασαίνω<br />απ' το χεράκι σας το αγαπημένο:<br />Ναι! Θα ’θελα κυρία να το απλώστε<br /><br />και μύτη να μου φράξετε και στόμα.<br />Κι ως μαύρο όλα θα παίρνουν γύρω χρώμα<br />την πυρκαγιά που μου !χετε αναμμένη<br />θα τήνε στείλω εγώ να σας θερμαίνει<br />αφού προτού απ' τ' αβρό σας χέρι σβήσω<br />μ’ όλη μου τη λατρεία θα το φιλήσω.<br /><br /><br />Πόσο εγώ είμαι δυστυχής! Α! Πόσο είμαι θλιμμένος!<br />Πώς έτσι εγώ επιάστηκα σ’ αυτήνε την παγίδα!<br />Αφού καθώς την ήθελα, έτσι, εχτές, την είδα,<br />γελοίος γιατί ένιωσα και πιο δυστυχισμένος;<br /><br />Να μου γελάει την ήθελα. Μου γέλασε ορισμένως.<br />Μα ω! Θεέ του Έρωτα! Γιατί-όσην ελπίδα<br />το γέλιο αυτό της μου 'δωσε, μια ήρθε καταιγίδα<br />και την εσάρωσε; Γιατί για μένα αυτό το μένος;<br /><br />Και ναι! το γέλιο της αυτό, το σαν Λαμπρή ωραίο<br />εβύθισε στο στήθος μου μαχαίρι ένα νέο:<br />ποιος το θεσπέσιο γέλιο της κάθε ημέρα το 'χει;<br />τα χείλη αυτά-φονιά Θεέ! –ποιος…ποιος της τα φιλάει;<br />κι ενώ σε μένα ένα μικρό χαρίζει πρωτοβρόχι<br />ποιον...ποιον...ποιον...ποιον το γέλιο της-αχ! ποιόνε πλημμυράει;..<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Πόσο θα ήμουνα κενός και φαύλος<br />αν μόνο του κορμιού σας εμετρούσα<br />τα όμορφα και τ' άγια και τα πλούσ'α,<br />όπως μαζί σας κάνει κάθε άλλος...<br /><br />Και καιροσκόπος θα 'μουνα μεγάλος<br />κι ανυπερθέτως θα σας αδικούσα<br />αν στη φωνή σας μέσα δε γροικούσα<br />της Αρμονίας ν' αντηχεί το Κάλλος.<br /><br />Κι αν δεν μπορείτε να με ακολουθείστε<br />σ' αυτόν, κυρία, τον συλλογισμό μου<br />ο φταίχτης-όχι-σεις γι αυτό δεν είστε'<br />είναι που μέσα στο φτωχό μυαλό μου<br />μέσα σας ό,τι εχώρεσε να κλείστε,<br />κυρία, ξεπερνάει τον εαυτό μου.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Γλυκιά γυναίκα<br />χάρες γεμάτη<br />θεός ποιος σ’ έκα-<br />ν’ έτσι ευωδάτη<br /><br />και σου επελέκα<br />σάρκα δροσάτη<br />κι άριστα δέκα<br />που παίρνει μάτι;<br /><br />Μ’ αφού δικιά μου<br />δε σ’ έχει κάνει-<br />όποιος κι αν είναι-<br />τότε γλυκιά μου<br />Χάρου δρεπάνι<br />για μένα γίνε.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Που σ’ αγαπώ τη γειτονιά αγαπάω.<br />Και όλο η αγάπη μου απλώνει<br />και πόλη, γη και σύμπαν μας αλώνει-<br />πιο σ’ αγαπώ-μ’ αγάπη πιο μεθάω.<br /><br />Κι έτσι που εσύ δεν μ’ αγαπάς, ο μόνος<br />μέσα στη φύση νιώθω μισημένος<br />σαν πάνω μου να ξέσπασε το μένος<br />που από γέννα κουβαλεί ο Χρόνος.<br /><br />Και τόσο ξένο νιώθω τον εαυτό μου<br />απ’ τα δικά σου τα όμορφα μεγάλα<br />που με το ίδιο αυτό το δάχτυλό μου<br />σαν μύγα ψόφια τον πετώ απ’ το γάλα.<br /><br />Τέτοια αν τους βρίσκεται μοίρα γραμμένη<br />γι αυτό αυτοκτονούν οι ερωτευμένοι.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Χειμάρρου έχεις δει θολά νερά<br />πώς αγριεύουν και χυμούν και σπούνε<br />πάνω στα βράχια που άφευγα τα κλειούνε<br />κι από δεξά τους κι απ’ άριστερά;<br /><br />Κι έχεις ιδεί την πόρτα να βροντά<br />παιδάκι, λέγοντας: "φεύγω απ’ το σπίτι"<br />και πώς στον πρώτο που θα δει αλήτη<br />ξαναγυρνάει στο σπίτι του κοντά;<br /><br />Δε βγήκε ο χείμαρρος απ' τα όριά του,<br />και ούτε το παιδάκι απ' τα δικά του.<br />Σπίτι και βράχια όρια είναι δικά<br />όταν μ' αγάπης θέρμη είναι χτιστά.<br /><br />Και συ μη απ' τα όριά σου λες πως βγήκες<br />μα όρια νέα σε με να λες πως βρήκες.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Σεμνότητα. Και Πνεύμα. Κι Ομορφιά.<br />Ποτέ δεν ήταν όλα συναγμένα<br />μες σ’ ένα πλάσμα. Έγιν’ αυτό με σένα<br />και μου κεντάει τον μέσα μου γραφιά.<br /><br />Στα πλούτια της Σεμνότης σου βυθώ<br />και όλος με χρυσά γεμάτος βγαίνω.<br />Την Ομορφιά σου διόλου δε λιγαίνω<br />και τόσην ας τρυγώ σα σε κοιτώ.<br /><br />Και Πνεύμα εγώ γυρεύοντας να νιώσω<br />μες στην ανοησία των Καιρών<br />αρκεί το χέρι μου σε σε ν’ απλώσω<br />για να πληστεί Αύλων Ανθηρών.<br /><br />Σεμνότητα. Και Ομορφιά. Και Πνεύμα.<br />Κι όλα πλαντούν σ’ ένα σου μόνο βλέμμα.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Mη όσα γράφω εδώ σας κολακεύουν-<br />σας πρέπoυv άπειρα κυρία ακόμα<br />κι είθε ποτέ μην τού κλειστεί το στόμα<br />’σάς που τα λόγια του να πουν γυρεύουν.<br /><br />Κυρία η πηγή όσων γράφω είστε.<br />Στα νάματά σας βρέχω εγώ την πέννα.<br />Λοιπόν αυτά για σας δεν είναι ξένα<br />γι αυτό και όλα ας τα καλωσορίστε.<br /><br />Είν’ η ουσία σας. Ο εαυτός σας.<br />Είναι αυτά κυρία ο θησαυρός σας.<br />Είναι ό,τι σεις να δείτε δεν μπορείτε.<br />Σεις άλλων πλούτια ήθελε ιδείτε.<br /><br />Μα όσο κι αν ψάξτε σ’ όποιον στέκει εμπρός σας<br />κάτι αντάξιό σας δε θα βρείτε.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ως και το φως μ’ έκανες να μισήσω.<br />Θαρρούσα φως στο σπίτι σου σα βλέπω<br />δικιώνομαι το νου μ’ αυτό να τέρπω<br />σε ύπνο πριν τα μάτια μου να κλείσω.<br /><br />Μα συ-πώς θε μου να τo ξεστομίσω-<br />το φως που μου ’δινες χαρίεις να δρέπω<br />και νότες με αυτό χαράς να μέλπω<br />το σώμα σου δε φώτα’ε τ’ αγγελίσ’ο.<br />To φως τ' ανάβεις να με κοροϊδεύεις<br />πως τάχα είσαι μέσα κι όχι έξω<br />με την ειδή σου κι άλλους να μαγεύεις.<br /><br />Δεν το μπορώ το πράγμα αυτό να στέρξω-<br />στο λέω κι ας μην ίσως με πιστεύεις:<br />ούτε το φως πια δεν μπορώ ν’ αντέξω.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Όχι-της λύπης δρόμο μη μου ανοίξεις.<br />Μη θρήνου μού γεννήσεις συ αιτία.<br />Μη στης απελπισιάς συ τη θητεία-<br />στο ζωντανό το θάνατο-με ρίξεις.<br /><br />Τ' "όχι" σου το φρικτό μη μου πετάξεις-<br />δλητηριασμένο στην ψυχή μου βέλος'<br />καλλίτερα στην ύπαρξή μου τέλος<br />παρά όντας ζωντανή να τη ρημάξεις.<br /><br />Καλό είναι το μαχαίρι όταν σκοτώνει<br />κι όχι αν αγιάτρευτες πληγές αφήνει'<br />καλή 'ναι η κατάρα σαν πετρώνει<br />κι όχι σε δυστυχιάς ειρκτή που κλείνει.<br /><br />Κάλλιο του Άδη θόρυβο ν’ ακούω<br />πόρτα παρά ολόκλειστη να κρούω.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Κουβέρτες στο μπαλκόνι της κρέμασε ν’ αεριστούνε.<br />Στεκόμουν και τους έλεγα και τις παρακαλούσα<br />για του κορμιού της τις κρυφές τις χάρες να μου ειπούνε-<br />για όσα ντύνουν το κορμί, γυμνό σαν είναι, λούσα.<br /><br />«Πράμα ζητάς αδύνατο φτωχέ μου ερωτεμένε.<br />Να πουν κεράκια του ηλιού το λαμπροφώς μπορούνε;<br />Τη δυστυχιά μπορούν να πούν τα μάτια όσο κι αν κλαίνε;<br />Το μεγαλείο του θεού ψαλμοί να δι’γηθούνε;<br /><br />Τα μάγια και τα θάματα που στο κορμί της δένουν,<br />όσα πολλά κι αν στόμα ειπεί, τρανά κι αν χείλι ψάλει,<br />μικρά γινόνται τα τρανά και τα πολλά λιγαίνουν-<br />ανείπωτ’ ειν’ η ομορφιά στο σώμα αυτό που θάλλει.<br /><br />Μονάχα αν κάτω από μας γλυκοβρεθείς μαζί της<br />τ’ άγια θα βρεις και τα ιερά που κλει’ τ’ αβρό κορμί της.»<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Φτωχά τα όπλα που 'χει η ποίησή μου<br />την ομορφιά σου για να τραγουδήσουν.<br />Στη λάμψη σου τα λόγια τους θα σβήσουν<br />ως σβει η χαρά στον πόνο τον βαθύ μου.<br /><br />Γέννα μιας εξωγήινης είσαι Τάξης-<br />και πώς να τήνε πει μπορεί κανένας…<br />Λόγια ομορφότερα από κάθε πέννας<br />θα δεις αν στον καθρέφτη σου κοιτάξεις.<br /><br />Μπροστά τραβάς του κάθε Ωραίου πρώτη<br />και κάθε κάλλους ψυχικού Ηγερία'<br />Κι οι δυο σου οδηγοί, Αιδώς κι Αγνότη<br />μοναδική σε κάνουνε κυρία.<br /><br />Ποια πέννα όσο γενναία κι αν πολεμήσει<br />μπορεί τα τέτοια σου όπλα να νικήσει;<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Φεγγάρι<br />μια μπλούζα της δώσε μου μόνο<br />να βάλω μέσα τις γροθιές μου<br />να τις δαγκώνω ως να ματώσουν.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Γεμάτη θέλγητρα γλυκιά κυρία,<br />θαρρείτε ότι ψέματα μιλάω<br />λέγοντας βλέποντάς σας πως μεθάω;<br />Θαρρείτε πως δεν είστε η αιθερία<br /><br />που θέλοντας, σε μία ομηρεία<br />δίπλα σας με κρατείτε όπου πάω;<br />Άλλος Νουμάς εγώ δε σας κρατάω<br />για οδηγό σε όποια μου πορεία;<br /><br />Ποιήματα τέτοια γι άλλην θα ’χα γράψει;<br />Αν σεις δε μου οδηγούσατε το χέρι<br />το τέλος μου αυτό δε θα ’χε φέρει;<br /><br />Και, λαμπερό του έρωτά μου αστέρι,<br />θ' αφήσετε τη φλόγα να με κάψει<br />που σεις μες' στην ψυχή μου έχετε ανάψει;<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Μεριάστε το ιώδιο σας κυρία.<br />Εδώ κυρία δεν έχουμε εκδορές.<br />Ήπατος ρήξη εδώ η αβαρία.<br />Χειρουργικές χρειάζοντ' εδώ τομές.<br /><br />Για την αρρώστια μου αν έχετ’ ένια<br />βάλτε στην άκρη τα ηρεμιστικά.<br />Εδώ κυρία έχουμε σχιζοφρένια-<br />βαριά εδώ απαιτούνται γιατρικά.<br /><br />Φουρτούνα ωκεανού τη βάρκα χάνει.<br />Σταγόνα την ατμίζει η πυρκαγιά.<br />Και σκάλα όσο ψηλή, ανθούς δε φτάνει<br />να δρέψει από χαράδρας την πλαγιά.<br /><br />Αν θέλετε κυρία να με βοηθείστε<br />σας μένει μοναχά να μ' αγαπήστε.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Θεό αόρατο οι πιστοί λατρεύουν.<br />Θάμα δεν έχουν δει μα το πιστεύουν.<br />Κι όλο κεριά στις εκκλησιές ανάβουν<br />και ψαλμουδιές και προσευχές δεν παύουν.<br /><br />Κι εγώ που σ’ είδα δε θα σε λατρέψω;<br />Ύμνους στη θεία μορφή σου δε θα πλέξω;<br />Kι αν δε σ' αγγίζω τι με τούτο τάχα;<br />Λατρεύουμε ό,τι αγγίζουμε μονάχα;<br /><br />Κοντά μου κι α' δε ρθείς, που σ’’ είδα φτάνει<br />Θεό μου η πεθυμιά μου να σε κάνει.<br />Κι αν το θελήσεις κι όλη αγέρας γίνεις<br />θα σ’ ανασαίνω ζωή για να μου δίνεις'<br />κι αν έρθεις μες στο στήθος μου μαχαίρι-<br />γιατί άργησες μονάκριβό μου ταίρι;<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Τα ποιήματά μου όλα κολυμπάνε<br />μες σε μια θάλασσα γεμάτη ευχαριστίες<br />για όσες κάνετε κυρία θυσίες<br />χαμένα όσα σας γράφω να μην πάνε.<br /><br />Μα οι προσπάθειές σας πιότερο μετράνε<br />ώστε όσες ’κείνα κλείνουνε αξίες<br />που είναι και για σας, κυρία, οικείες,<br />κοντά τους δυο μας πάντα να κρατάνε.<br /><br />Ευχαριστώ για όλα αυτά κυρία.<br />Ευχαριστώ κυρία που σας αρέσω.<br />Ευχαριστώ σας που την ατολμία<br />που 'χω στα ερωτικά, κάνετε μέσο<br /><br />που με βοηθάει με γοργή πορεία<br />μες στη γλυκιά σας αγκαλιά να πέσω.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Κοντά μου αφού δεν είσαι σα διαβάζεις<br />τα που για σένα έγραψα βιβλία,<br />παίρνω ένα και, από δω εγώ, κυρία,<br />σελίδα σε θωρώ νοητά ν’ αλλάζεις.<br /><br />Και φορτικά να φανταστώ πασκίζω<br />πώς κάθε μια θωρείς γλυκιά λεξούλα,<br />με τι γελάς, ποια σ’ άγγιξε φρασούλα,<br />πού δάκρυσες…κι όλο έτσι συνεχίζω<br /><br />μέχρι όλο το βιβλίο να τελειώσω.<br />Και πια μετά το ξαναπιάνω πάλι<br />κι ασίγαστα ποθώντας να σε νοιώσω<br />στην ίδια πάλι ξαναπέφτω ζάλη.<br /><br />Τάχα μπορείς, διαβάζοντας, γλυκιά μου,<br />να δεις πόσο πικραίνεις την καρδιά μου;<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Όντας γιατρός έχω αρρώστιες τόσες<br />γιατρέψει, που ως προχτές μόνο θαρρούσα<br />ότι κι εγώ ατός μου αν αρρωστούσα<br />θα γιατρευόμουν τόσες που ’χω γνώσες.<br /><br />Μα τούτη η αρρωστιά που ’χω αρρωστήσει<br />δε λέει να μου περάσει ό, τι κι αν κάνω;<br />και φάρμακο στο φάρμακο επάνω<br />άχρηστα γιατρικά έχω γεμίσει.<br /><br />Σκέψης νυχτιές και λογικής κραιπάλη<br />λες θέλουνε κι αυτές να με παιδέψουν-<br />δε στέργουν την αγάπη τη μεγάλη<br />για σένα που με καίει να μου μερέψουν.<br /><br />Xωρίς αξία όλ’ αυτά μού μένουν<br />και τις πληγές που μου άνοιξες βαθαίνουν.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Να σε παινέσω; Η παινεσιά γυρίζει<br />και μες στου νου τις αυλακιές βυθιέται<br />ντροπή γεμάτη γιατί την ορίζει<br />αφέντης που απ’ τα κάλλη σου γελιέται<br /><br />και στέλνει λέξεις να τα επαινούνε.<br />Κι αλήθεια ομορφιά ως τη δική σου<br />λέξεις ανθρώπινες πώς να την πούνε-<br />πώς, άγγελε επουράνιου παραδείσου;<br /><br />Κάκια τα μάτια σου δε θα μου πιάσουν<br />καθένα αν με τον ήλιο τα συγκρίνω;<br />Και η αγνότη σου αν την παρομοιάσουν<br />με τήν αγνότη, οι λέξεις μου, του κρίνου:<br /><br />Παίνεμα θα 'ταν για τα ωραία στην Πλάση<br />κάποιος με σένα αυτά να παρομοιάσει.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Λέω πως ίσως πρέπει να προσέχω<br />μήπως, για την αγάπη λέγοντάς σου<br />που ένιωσα σα μ’ είδε η ματιά σου,<br />γελοιότητας βροχή πάνω μου βρέχω-<br /><br />μην ευτελίζω την καλή μου φήμη<br />τον πόνο λέγοντάς σου που με κόβει.<br />Μην η γραφή αυτή μου περικόβει<br />την παινεσιά που δίκια με αμείβει.<br /><br />Μα τάχα ο νηστικός ντροπή θα λάβει<br />αν -ο φτωχός- ζητάει αποφαίδια,<br />ή SOS αν στέλλει αδιάκοπα καράβι<br />που απ’ του νερού χαλιέται τα παιχνίδια;<br /><br />Ίσως. Μα προσευχές στο θεό σαν πέμπεις<br />ποτέ μες στο γελοίο δεν θα έμπεις.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Πόσο ζηλεύω αυτό το κύπελλό μου<br />στου τραπεζιού μου που βυθάει τη σκόνη!<br />Μια ηρεμία μέσα του απλώνει<br />που έχω καιρό να δω στον εαυτό μου.<br /><br />Δεν ταξιδεύει όπως το μυαλό μου<br />στο χαμογέλιο σου που όλα πληγώνει.<br />Κι η σκέψη των ματιών σου δεν το λιώνει,<br />κι ουτ’ η ιδέα του στρογγυλού σου ώμου.<br /><br />Πηλός κι εγώ πηλός κι η αφεντιά του.<br />Μα τόσο ο πόνος μου για σε μετράει<br />που μπαίγνιο μ’ έχει κάνει του θανάτου.<br /><br />Αυτός για σένα ο πόνος θα με φάει.<br />Κι αυτό το κύπελλο, ως τραβάω κάτου,<br />πάλι αδιάφορα θα με κοιτάει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6060636846330777612-2139361596185071519?l=axerousios.blogspot.com' alt='' /></div>ΓΙΩΡΓΗΣ ΧΟΛΙΑΣΤΟΣhttp://www.blogger.com/profile/04242269952578017393noreply@blogger.com